B

Bandiera nazionale italiana

bandiera nazionale italiana (włoska flaga narodowa) - trzy kolory flagi włoskiej: zielony, biały i czerwony zatwierdził Senat Boloński dokumentem z dnia 18 października 1796. Konstytucja Republiki Włoskiej z grudnia 1947 roku, w paragrafie 12 określa, że oficjalną flagę Republiki Włoskiej zdobią trzy pionowe pasy tych samych wymiarów w kolorach zielonym, białym i czerwonym (verde prato brillante, bianco latte e rosso pomodoro della scala Pantone). Od 1996 roku narodowy dzień flagi obchodzony jest we Włoszech 7 stycznia.

Befana

Befana – wróżka, która według włoskiej tradycji, na okoliczność Bożego Narodzenia, rozdaje dzieciom prezenty w nocy z 5 na 6 stycznia. Befana jest staruszką z długim, krzywym nosem, nosi łachmany, na głowie ma chustkę i porusza się na miotle. Prezenty dostarcza przez komin i zostawia je w skarpecie. Dzieci, które chcą przypodobać się wiedźmie, podsuwają jej przed położeniem się spać pomarańczę, mandarynkę, lub kieliszek wina. Befana jest skutecznym sposobem na niegrzeczne dzieci którym mówi się, że jeśli nie zasłużą na prezenty, wiedźma zostawi węgiel, czosnek, ziemniaki, czy ostrą papryczkę. W związku z walką z otyłością u dzieci, tradycja słodkości na 6 stycznia wraca do korzeni i zawartość skarpety staje się wciąż mniej kaloryczna. Grzecznym dzieciom wiedźma przynosi najczęściej prezenty w postaci świeżych i suszonych owoców, czy pieczonych w domu ciasteczek. Włosi wydają średnio na „worek Befany” 27 euro, a zwyczaj ten kultywuje prawie 40 % Włochów, z czego w największej liczbie mieszkańcy Rzymu i Neapolu.

Belpaese

Belpaese – (dosł. “piekny kraj”) – tradycyjne, poetyckie określenie Włoch nawiązujące w swym wydźwięku do łagodnego klimatu, bogactwa kulturalnego, oraz naturalnych zalet. Określeniem tym posługiwało się wielu pisarzy i poetów włoskich, a wśród nich Dante i Petrarka. Współcześnie, stwierdzenia tego używa się w języku włoskim i innych językach jako synonim Włoch, czasami jednak może być użyty w lekko ironicznym znaczeniu.

Belcanto

Belcanto – (dosł. „piekny śpiew”) – termin muzyczny używany do określania dwóch pokrewnych zjawisk: techniki śpiewu mającej swoje korzenie w okresie baroku w środowisku szkoły neapolitańskiej, kładącej nacisk na piękno ludzkiego głosu i wirtuozerię wokalną, bądź stylu muzycznego powstałego we wczesnym baroku (1630-40), w którym muzyczną warstwę utworu podnoszono do rangi warstwy tekstowej. Głównymi przedstawicielami stylu bel canto byli Luigi Rossi (Rzym) i Francesco Cavalli (Florencja).