Belcanto

Belcanto – (dosł. „piekny śpiew”) – termin muzyczny używany do określania dwóch pokrewnych zjawisk: techniki śpiewu mającej swoje korzenie w okresie baroku w środowisku szkoły neapolitańskiej, kładącej nacisk na piękno ludzkiego głosu i wirtuozerię wokalną, bądź stylu muzycznego powstałego we wczesnym baroku (1630-40), w którym muzyczną warstwę utworu podnoszono do rangi warstwy tekstowej. Głównymi przedstawicielami stylu bel canto byli Luigi Rossi (Rzym) i Francesco Cavalli (Florencja).