Włoski design

Wszystko to dlatego, że tworzy się miejsca sprzyjające nauce i kreatywnemu myśleniu – od awangardowych szkół projektowania, przez kierunki uniwersyteckie w tej dziedzinie, aż po wystawy i różne inne miejsca ułatwiające komunikację i przenikanie róznych tendencji. Współczesny obraz włoskiego designu jest więc mocno zróżnicowany i bardzo dynamiczny z rozbudowaną, elastyczną siecią produkcyji i dystrybucji i szeregiem firm, które odkryły wiele młodych talentów w tej dziedzinie sztuki. Włoski design łączy w sobie funkcjonalność i ironię podnosząc do poważnej rangi materiały, które dotychczas uważane były za wybrakowane, lub po prostu odpady, odkrywając w ten sposób na nowo przedmioty i ich wykorzystanie. To przyjemny i płynny design, a jednocześnie złożony, bo pełen ładunku emocjonalnego, czy sugestii i obaw pochodzących z mediów i niepokoju związanego z globalną komunikacją: wiele przedmiotów ma nie tylko funkcje użytkowe, ale przemycają również mocny ładunek ludzkich emocji. Ten rodzaj designu nazywany jest właśnie „designer emocjonalnym”. Oprócz niego, istnieje również „design użytkowy” według definicji Aldo Cibica, który reprezentują stoły, krzesła, ale też fantazyjne lampy, drewniane uchwyty garnków, małe przedmioty. Wystrój domu to jedno z przestrzeni, gdzie współczesny włoski design odnalazł swą największą funkcjonalność jeśli pomyśleć o cudownych sofach, słynnych foteli, oryginalnych meblach dzielących. Obok tendencji emocjonalnych spotykamy dzieła kierowane przede wszystkim racjonalnością, których poszukiwania dotyczą głównie materiałów, kolorów, płócien itp.; na przykład design w dziedzinie oświetlenia, który realizuje się w tworzeniu niepowtarzalnych lamp urzędowych. Designem zajmują się też niektórzy rzeźbiarze tworząc dzieła, „w których design wzbogacony jest fantastycznymi humorami rzeźby”. Warto wspomnieć tu o znakomitym polskim projektancie Januszu Kaniewskim, który uważany jest na świecie za jednego z najzdolniejszych twórców młodego pokolenia. Mocno z Włochami związany, stworzył wiele niebagatelnych dzieł. Jego działalność obejmuje dość szeroki zakres projektów, dlatego ciężko byłoby precyzyjnie określić pole jego zainteresowań. Wystarczy wspomnieć, że ukończył wydział projektowania aut w Istituto Europeo di Design w Turynie, projektuje m.in. karoserie samochodowe współpracując m.in. z firmami Fiat, Mazda, Honda, Ferrari i Suzuki. Jako artysta plastyk pracował również w kampaniach dla ONZ i władz Turynu projektując czekoladki – upominki na otwarcie Igrzysk w Turynie. Był między innymi współautorem projektu silnika limuzyny papieskiej, stadionu w Libii, sieci mieszkalnych antresol w Turynie, oraz butów narciarskich dla firmy Rossignol, w których sukcesy odnosił m.in. Herman Maier i które podniosły sprzedaż firmy o 40 %.