Historia Włoch

476

Rok ten został przyjęty przez historyków jako czas upadku Cesarstwa Rzymskiego i ogólnie - koniec starożytności, a początek średniowiecza. To wtedy jeden z dowódców barbarzyńskich, działający zresztą w służbie rzymskiej, Odoaker, odsunął od władzy małoletniego cesarza Romulusa Augustusa. Insygnia cesarskie odesłał do Konstantynopola i w imieniu cesarza wschodniego miał rządzić Italią. Sam Romulus Augustus spokojnie dożył starości. Italia w tym czasie nie była już najważniejszą prowincją tzw. świata śródziemnomorskiego. Podobnie jak miasto Rzym, które straciło swoją pozycję na rzecz Konstantynopola - zresztą wielkością dorównywała mu Aleksandria. Kraj, choć w upadku po latach najazdów barbarzyńskich był ciągle bardzo ludny, miał liczyć około 6 milionów mieszkańców (dla porównania Polska w roku 1000 nie miała miliona). Oczywiście pozostał mit cesarstwa i religia chrześcijańska wspólna dla mieszkańców. Kościół ze swą organizacją, papieżem w Rzymie i niepodważalnym autorytetem odgrywał wyjątkowo ważną rolę na półwyspie.