Język włoski

 

W 1200 roku język volgare zaczyna odrywać się stopniowo od łaciny stając się językiem literackim: Cantico delle Creature Św. Franciszka z Asyżu, utwór powstały prawdopodobnie w 1225 roku, jest pierwszym udokumentowanym świadectwem poetyckim włoskiej liryki ludowej. Powaga, jakiej z czasem nabiera nowy język jest głównie owocem społeczności gminnej: na takiej płaszczyźnie kulturalnej rozwija się myśl i poezja Dantego, który jako pierwszy tworzy w języku volgare fiorentino wspaniałe literackie dzieło Divina Commedia, której autor zostanie uznany za „ojca” języka włoskiego. Łacina przetrwa jednak obok volgare jeszcze długi czas i dopiero w 1800 roku za sprawą Alessandro Manzoniego dojdzie do unifikacji językowej Włoch i narodzi się język włoski – język nowy, nie literacki, a wspólny i zrozumiały dla wszystkich. Dzisiejszy włoski język, po oswobodzeniu się ze sztywności języka pisanego wysokiej kultury, coraz większą przestrzeń rezerwuje dla języka mówionego i formy indywidualnej ekspresji. Mamy więc do czynienia z językiem coraz bardziej ciągłym i bogatym, często sięgającym po neologizmy, wyrażenia regionalne, czy szczególne konstrukcje, w każdym wypadku jednak niosących ze sobą żywe walory natury semantycznej i uczuciowej. Włoski uchodzi jednak wciąż za język uczony i wyszukany, inspirujący dla mieszkańców zagranicy, którzy interesują się Włochami z powodu studiów, tradycji rodzinnych, czy po prostu czystej ciekawości. Jak nigdy dotąd popularność języka włoskiego i wyobrażenie o Włoszech przeżywają bardzo dobry okres: według badań, 200 milionów ludzi mówi, uczy się, lub chciałoby się uczyć włoskiego. Współczesny język włoski dokładnie opisuje to, czym Włochy są aktualnie: krajem, który się zmienił, który wciąż się zmienia, który nie jest już takim, jakim przedstawiały go stereotypy; jest krajem mającym z pewnością niebywałe wręcz możliwości i zalety, ale jednocześnie targany sprzecznościami. To wszystko sprawia, że Włochy przyciągają, fascynują, inspirują turystów z całego świata.